تاریخچه شکل گیری دره سیلیکون به روایت تصویر [قسمت اول]

هممون میدونیم که سیلیکون ولی قلب دنیای تکنولوژیه. اپل، فیسبوک، یاهو و شاید نصف اپلیکیشنای موجود در اپ استور همه از این نقطه دنیا سر برآورده ان.

حال سوال اینجاس که چیجوری بخشی حاشیه ای در منطقه جنوب شرقی سانفرانسیسکو به منطقه ای جذاب واسه برگزیدگان صنعت فناوری بدل شده.

داستان به قبل از جنگ جهانی دوم برمیگرده یعنی وقتی که سانتا کلارا ولی بیشتر به خاطر آلوهایش معروفیت داشت تا شرکتای سرمایه گذار و استارتاپهایش.

در ادامه این مطلب با سایت ما همراه باشین تا نگاهی بندازیم به داستان سیلیکون ولی و تبدیل شدنش از یه صادرکننده آلو به قلب آزمایشگاهای تحقیقاتی و پایتخت هوشمند دنیا.

سانتا کلارا ولی در اصل به اسم «دره شعف جون» میشناختنش و دلیل این نام گذاری هم باغا و گلای رنگارنگی بودن که در سرتاسر این دره دیده میشدند و البته محصولی به نام آلو که کلی صادرات اونو به ایالتای دیگه تشکیل می داد.

سیلیکون ولی هم با دره سانتا کلارا همپوشانی داره که از جنوب شرقی خلیج سانفرانسیسکو تا سن خوزه کشیده شده و خود سانفرانسیسکو در قلمرو اون قرار نداره.

اما از اواسط دهه ۱۸۰۰ میلادی بذرهایی در این دره کاشته شد که موجبات تولد دوباره اون به عنوان قلب تکنولوژی رو جفت و جور آوردن. منطقه خلیج سانفرانسیسکو که در اصل محل لنگر انداختن کشتیای نظامی و تجاری بود، از جمله بخشایی به حساب می رفت که واسه اولین بار صنعت تلگراف و رادیو به اون ورود پیدا کرد.

در سال ۱۹۰۹ میلادی Cyril Ewell سرپرستی تیمی در پالو آلتو رو رو دوش گرفت که بعدا اولین فرستنده رادیویی رو تولید کرد.

حالا که حرف از کشتیای نظامی به میان اومد، لازمه اشاره کنیم نیروی دریایی آمریکا نقش بسیار مهمی رو در روزای اول رونق گرفتن سیلیکون ولی بازی کرد. در سال ۱۹۳۳ میلادی، این بخش دولتی بخشی از زمینای سانی ویل به نام Moffett Field رو در کالیفرنیا خرید تا از اون به عنوان آشیانه ای واسه تعمیر و نگهداری کشتی هوایی USS Macon که به نیویورک پروازایی رو انجام می داد استفاده کنه.

این منطقه بعدا به قلب صنایع هوای و فضایی جوون بدل گردید و شرکتایی مثل لاکهید مارتین دفاتر خود رو در اون راه اندازی کردن تا به بهترین روش به نیروی دریایی خدمات بدن. از طرفی محققان و محققان هم زیاد به این منطقه رفت و اومد می کردن.

در سال ۱۹۳۹ میلادی مرکز تحقیقاتی Ames به عنوان آزمایشگاه کمیته ملی مشاوره صنایع هوا و فضا در این منطقه احداث شد. در سال ۱۹۴۹ میلادی، این مرکز بزرگ ترین تونل بادی دنیا رو در خود جای داد که واسه صنایع هوا و فضا نقشی کلیدی داشت. این روزا، بخش اعظمی از فعالیتای ناسا در بخش علوم کامپیوتر هم در این مرکز اتفاق میفته.

بسیاری HP رو به عنوان بنیانگذار الهی سیلیکون ولی می دونن. اما ویلیام هولت و دیو پکارد که از فارغ التحصیلان استنفورد بودن تا مدتا بعد ابدا هیچ لوازم کامپیوتری خاصی رو تولید نکردن. وقتی که این دو نفر شرکت خود رو در گاراژ معروفشان تاسیس کردن اسیلوسکوپ می ساختن و در جریان جنگ جهانی دوم هم رادار و تکنولوژیای توپخانه ای تولید می کردن.

در این مقطع، هر وقت حرف از کامپیوتر به میان می اومد، مردم ناخوداگاه به یاد دستگاه هایی مثل Eniac می افتادن (همون هیولاهایی که ابعادی برابر با یه اتاق داشتن و آمریکا رو در جریان جنگ دوم جهانی کمک دادن).

صنایع فناوری سیلیکون ولی، همونطور که امروز هم میدونیم به پاس تلاشای فردی به نام ویلیام شاکلی شکل گرفت. دانشمند نخبه ای که در اختراع ترانزیستور (یکی از ابتدائی ترین قطعاتی که در ساخت پردازندهای کامپیوتری استفاده میشن) در آزمایشگاهای Bell مشارکت داشت.

شاکلی واسه اینکه اختراع ترانزیستورها رو کامل به نام خودش ثبت کنه با مدیریت آزمایشگاهای بل دچار اختلاف نظر شد و بعد از چندین باری درگیری لفظی عزمشو جزم کرد آزمایشگاه نیمه رسانای شاکلی رو راه اندازی کنه که در اصل اولین شرکتی به حساب می رفت که ترازیستورها رو به جای ژرمانیم از سیلیکون تولید می کرد. اون شرکت خود رو در مانتین ویو ساخت تا به وطن خود هم  نزدیک باشه.

در ادامه این دانشمند تلاش کرد بعضی از همکارانش در آزمایشگاهای بل رو جذب کنه تا واسه اون کار کنن اما هیچکی راضی نشد واسه کار، محل زندگی اش رو جابجا کنه و به مانتین ویو بره. حالا خوبیش اینه کالجای محلی مثل دانشگاه استنفورد در اون منطقه بودن که فارغ التحصیلان جوون رو با اندوخته علمی بالا به جامعه تحویل می دادن و می گن که این دانشگاه فارغ التحصیلان خود رو تشویق می کرده واسه پیشرفت کالیفرنیا و  حفظ اتحاد منطقه بعد از تموم شدن تحصیلات در همانجا فعالیت کنن.

بخاطر این شاکلی کارکنانش رو از بین فارغ التحصیلان جوون و محققان جویای نام انتخاب کرد اما از مدیریت سررشته ای نداشت و مرتبا تمرکزش روی اجناس رو تغییر می داد تا اینکه پیشرفت ترانزیستورهای سیلیکونی رو کنار گذاشت. همین ناکامیا باعث شد که هشت نفر از محققان جوون، شرکت اونو ترک کنن و شاکلی هم به اونا لقب «هشت خیانتکار» رو داد و آشکارا اعلام کرد که اونا هیچ وقت موفق نمی شن.

هشت خیانتکار داستان با همراهی فرچایلد تاجر گرد هم اومدن و شرکتی به نام Fairchild Semiconductor رو راه اندازی کردن که تمرکزش روی همون ترانزیستورهایی بود که شاکلی کنارشون گذاشته بود. این شرکت در دفتر کوچیکی که در تصویر می بینین در پالو آلتو راه اندازی شد. امروز کوچیک تر شدن، سرعت بالا و قیمت پایین کامپیوترها مدیون ترانزیستورها و تحقیقات مداری انجام شده به وسیله شرکت فرچایلده.

وقتی اتحادیه جماهیر شوروی، Sputnik I رو در سال ۱۹۵۷ میلادی در مدار قرار داد، ناسا که در اون دوران تازه شروع به کار کرده بود، واسه ساخت قطعات کامپیوتری مورد نیازش و انجام اولین ماموریت انسانی اش به ماه، دست به دامن فرچایلد شد. پروژه همکاری ناسا و این شرکت بسیار موفقیت آمیز بود و نام اون و هم اینکه منطقه اش رو در سرخط خبرها قرار داد.

در ادامه اون هشت خیانتکار نامشون رو به عنوان موسسان بزرگ ترین شرکتای سیلیکون ولی به ثبت رساندند. در سال ۱۹۶۸ میلادی، گوردون مور و رابرت نویس یه شرکت تولید کننده میکروپردازنده به نام اینتل رو در سانتا کلارا راه اندازی کردن و از دیگر شرکتایی که در اصل زاییده فرچایلد هستن هم میشه به AMD و انویدیا اشاره کرد.

بخش دولتی هم به سرعت سهم خود رو در رشد و پیشرفت علم کامپیوتر در سیلیکون ولی ادا کرد. در سال ۱۹۶۹ میلادی، موسسه تحقیقاتی استنفورد یکی از چهار نقطه اتصال ARPANET رو در خود جای داد که در اصل اولین تلاش سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع آمریکا (ARPA) واسه ایجاد یه شبکه کامپیوتری جهانی به حساب می رفت و میشه اونو نسخه اولیه از شبکه جهانی وب به حساب آورد.

edame

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پست بعدی

لقب «بهترین بازی سال ۲۰۱۶» به کدام عنوان خواهد رسید؟

چ آبان ۲۲ , ۱۳۹۸
پرونده سال ۲۰۱۶ هم کم کم بسته می شه و دیگه به جز دو-سه بازی، هیچ عنوان خاصی نیس که شدیدا انتظارش رو بکشیم. واسه گیمرهای علاقه مند، امسال هم بسیار پر مشغله بود و بازیای خوش ساخت خیلی از راه رسیدن و در حالی که انتظاری از یه سری […]