اثربخشی بازي درماني در افزایش مهارت‌های شناختي، اجتماعي و حركتي دانش‌آموزان كم توان ذهني آموزش پذير- قسمت 57

  • همانطور که نتایج این پژوهش نشان داد، بازی درمانی می تواند مجموعه ای از مسائل و مشکلات ارتباطی دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر، را برطرف کند. بنابراین پیشنهاد می شود این مهارت ها به شکلی عملی و ملموس و با تمرین های کافی در آموزش و توانبخشی این دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.
  • منابع
    الف- منابع فارسي
    آنهاريم، دی.(2011)، حركت درماني (برنامه‌ریزی براي كودكان مبتلا به خام حركتي)، ترجمه حميد عليزاده،(1391)، تهران: رشد.
    احمدوند، م. (1389)، روانشناسي بازي، چاپ سوم، تهران: دانشگاه پيام نور.
    احمدي،م.(1385)، اثر بخشي بازي درمانگري متمركز بر پرخاشگري كودك، پایان‌نامه كارشناسي ارشد، دانشكده علوم انساني دانشگاه تربيت مدرس.
    ام آكسلين، و. (2009)، بازي درماني، ترجمه احمد حجاران(1389)، چاپ سوم، تهران: كيهان.
    ای كرك، ساموئل و گالاگر، جیمز.(2012). آموزش و پرورش كودكان استثنایی، ترجمه مجتبی جوادیان (1391). مشهد: آستان قدس رضوی.
    بازرگان، ؛ سرمد، ز و حجازي،ا. (1386)، روش‌های تحقيق در علوم تربيتي، تهران: آگاه.
    بارون، ر؛ بیرن، د؛ برنسکامب، نایلا. (2006). روان شناختی اجتماعی، ترجمه یوسف کریمی (1388). تهران: نشر روان.
    براهني، م؛ و اخوت، و. (1382). مقياس رشد اجتماعي واينلند در ارزشيابي شخصيت. تهران: دانشگاه تهران.
    به كيش، پ.(1389)، مقياس رشد اجتماعي وانيلند، تهران: دانشگاه تهران.
    بهرامي، ه. (1387)، آزمون‌های رواني، تهران: دانشگاه علامه طباطبايي.
    پاكزاد، محمود. (1386). كودكان استثنایی. تهران: شابک.
    پنتر، ک. و ناچان، ل.(1998). روش ها و راهبردهايي درتعليم و تربيت كودكان استثنايي، ترجمه فرهاد ماهر(1390).تهران: قدس.
    جنتيان، س. (1387). اثربخشي بازي درماني مبتني بر رويكرد شناختی – رفتاري بر شدت علائم اختلال بيش فعالي دانش آموزان پسر 9 تا11ساله دانشگاه آزاد واحد خوراسگان. پايان نامه ي كارشناسي ارشد، دانشگاه آزاد واحد خوراسگان.
    حسين ن‍‍ژاد،م، (1389)، مفاهيم و كاربردها در مشاوره با كودكان چاپ سوم، تهران: سپند هنر.
    حسین خانزاده، ع. (1390). روانشناسی و آموزش کودکان و نوجوانان با نیازهای ویژه. تهران: آوای نور.
    حسین خانزاده، ع. (1392). آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان و نوجوانان. تهران: رشدفرهنگ، چاپ دوم.
    حاج بابايي، م. و دهقاني، ي. (1392)، آشنايي با ویژگی‌ها ومسائل كودكان استثنايي، تهران: نشر.
    دادستان، پ.و منصور، م.(1391)، روانشانسي باليني، آزمايش باليني و فرآيند تشخيص، تهران: ژرف.
    دلاور، ع. (1385)، روش‌های تحقيق در روانشناسي و علوم تربيتي، تهران: ويرايش.
    ريني، و، (2009)، رشد و تقويت مهارت‌های ادراكي- حركتي در كودكان، (1389)، ترجمه علي حسين سازمند و سيد مهدي طباطبايي نيا، تهران: سازمان آموزش و پرورش استثنايي.
    رئيسي، ز. (1388)، نقش بازي بر رشد شناختي كودكان (دوره آمادگي)، خلاصه مقالات، اصفهان آموزشكده شهيد هاجر.
    سهرابی شگفتی، ن.(1390). روش های مختلف بازی درمانی و کاربرد آن در درمان اختلالات رفتاری-هیجانی کودکان.روش ها و مدل های روان شناختی،4، 63-45.
    شريفي، د.(1386)، توانمند سازي مهارت‌های حركتي دانش‌آموزان عقب‌مانده ذهني تهران: صدوق.
    شارپ، ا. (2008) ، بازي تفكر كودك است، ترجمه قاسم قاضي و نعمت كديور، (1389) ، چاپ سوم، تهران: سپهر.
    شعاري نژاد، ع. (1392)، روانشناسي رشد، تهران: اطلاعات.
    صديقي ارفعي، ف.(1389)، اثر موسيقي ريتميك در مهار كردن پرخاشگري پسران عقب‌مانده ذهني، پایان‌نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه تهران.
    عظيمي، س. (1390)، روانشناسی كودك، تهران: صفار.
    عليزاده، م.(1391)، بررسي اثر موسيقي در اصلاح رفتار كودكان عقب‌مانده آموزش پذير، پایان‌نامه كارشناسي ارشد دانشگاه آزاد اسلامي.
    فراستيگ، م. و ويتلسي (2005)، آزمون پيشرفته ادراكي- بينايي فراستيگ، تشخيص و درمان، ترجمه مصطفي تبريزي و معصومه موسوي،(1385)، تهران: قراروان.
    فرهپور، ن. (1388)، تربيت بدني و علوم ورزشي و درمان انزوا طلبي كودكان به روش بازي درماني، پایان‌نامه كارشناسي ارشد، دانشگاه تربيت مدرس تهران.
    فيت، ه. (2005)، تربيت بدني و بازپروري براي رشد سازگاري و بهبودي معلولان، ترجمه محمد تقي منشي طوسي، (1387)، چاپ چهارم، تهران: قدس رضوي.
    قاضي، قاسم (1389)، زمينه مشاوره و راهنمايي، چاپ هفتم، تهران: دانشگاه تهران.